ايستاده ، به صداى بلند فرياد مىزند « تموچين » و گريه و زارى مىكند و مىگويد : « زن چه كسى چنين [ او را ] مىخواند ؟ » . [ تموچين ] كس فرستاد كه از او سؤال كند . چون آن مرد رفت و سؤال كرد ، زن گفت : « من دختر سورقان شيره هستم و نامم قداآن « 1 » است . در اينجا سپاهيان شوهر مرا گرفتند و بردند كه بكشند . چون دارند شوهرم را مىكشند ، من با گريه و زارى تموچين را صدا كردم و به خود گفتم : « او شوهر مرا نجات مىدهد » . اين مرد بازگشت و اين سخنان را به چنگيز خان باز گفت . چنگيز خان به محض شنيدن اين سخنان ، سوار بر اسب يورتمه تاخت ، و به نزد قداآن از اسب به زير آمد و او را در آغوش گرفت . ولى سپاهيان شوهرش را كشته بودند . [ چنگيز ] آن افراد را بازگردانيد ، دستور داد سپاه از اسب فرود آيند و شب را در همان محل بگذارنند . قداآن را نزد خود خواند و وى را كنار خود نشانيد . روز بعد سورقان شيره و جابا هردو ، كه از افراد تودوگان تائيچيئوت بودند ، به نزد آن دو آمدند . چنگيز خان به سورقان شيره گفت : « شما پدر و پسر ، كندى كه به گردن من سنگينى مىكرد به زمين گذاشتيد ، مرا از تختهء شكنجه‌اى كه به گردنم بود ، رهايى بخشيديد و با اين عمل نيكى بسيار در حق من روا داشتيد . چرا [ در آمدن ] تأخير كرديد ؟ » سورقان شيره گفت : در ضمير من رئيس واقعى تو بودى ، ولى چگونه مىتوانستم شتاب كنم ؟ اگر عجله مىكردم و زود مىآمدم ، تائيچيئوت‌هاى رئيس من ، زن ، پسران ، گله‌ها و خان‌ومانم را كه به جا گذاشته بودم ، چون خاكستر به باد فنا مىدادند . با خود چنين گفتم و عجله نكردم . حال ما آمده‌ايم تا به خان خود بپيونديم و با او متحد شويم » . چون سورقان شيره از سخن باز ايستاد ، [ چنگيز خان ] گفت : « بسيار خوب » . 147 - چنگيز خان باز گفت : « هنگامىكه در كويتان ، صفوف آمادهء جنگ ، در مقابل يكديگر صف‌آرايى كرده بودند ، از نوك اين تپه تيرى پرتاب شد كه استخوان گردن [ اسب ] كرند دهان سفيد زره‌پوش مرا خرد كرد . چه كسى از روى كوه تير پرتاب كرد ؟ » . جابا در جواب گفت : « من از روى كوه تير پرتاب كردم . حال اگر خان دستور قتل مرا بدهد ، من بر زمينى [ به اندازهء ] كف دست مىمانم تا بگندم . اگر مرحمتش شامل حال من شود ، در پيشاپيش خان به جلو مىتازم . آب‌هاى عميق را مىشكافم و سنگ شفاف را

--> ( 1 ) - Qada'an